सूर्य ढळतो पश्चिमेला , सांज आभाळी भरते ,
रात्र अजूनही कोवळी, चांदण्यांअडून बघते.
वळू लागतात पावलं मग , रस्ता ओळखीचा चालताना
मंद पिवळ्या प्रकाशातून , खुणावत असतो मयखाना
कधी उभ्यानेच पितो , कधी बसून घेतो घोट चार
हळूहळू विसरू लागतो , आयुष्याने दिलेला मार
आजूबाजूच्या टेबलांवरही , भरू लागतात प्याले खास
आयुष्याची कहाणी सांगते , एक क्वार्टर आणि दोन ग्लास
फेसाळत्या सुखाचे प्याले , क्षणार्धात होतात रिते
रात्र होते गहिरी आणि , दुःख गाली हासते.
रात्र होते गहिरी आणि आठवतो चेहरा तुझा
कपाटातल्या आतल्या खणात जपलेला रुमाल तुझा
सुकून गेलं त्या रुमालतलं फूल पिवळ्या चाफ्याचं
डोळ्यांदेखत उडून गेलं प्रेम आपल्या दोघांचं
चार लोक जमवून मग , ऐकवतो कहाणी प्रेमाची ,
एखादा शेर , एखादी कविता , सगळी उजळणी दुःखाची
एका एका शब्दागणिक , टाळी पडते , वाहवा होते ,
घोटागणिक होतो रीता मी आणि फक्त तुझी नशा उरते .
इतकेच वाटते मला , गीत शेवटचे गाताना
तुझ्याजवळ पोहोचावे मी आणि सुटावा हा मयखाना.
- अभिषेक राऊत
