चांदणभूल

 मंतरलेली रात्र असावी , शुभ्र चांदणे आभाळभर 

गंध तुझा वाऱ्याने ल्यावा, अन जगणे माझे व्हावे अत्तर . 

अत्तर अत्तर जगणे माझे , शब्दांमधुनी सांडत जावे ,

शब्द असावेत माझे तरीही , गाणे मात्र तुझे व्हावे . 

तुझ्या टपोऱ्या डोळ्यांच्या डोही , अलगद उतरत खोल शिरावे

काजळभरल्या पापण्यांनी, नकळत मजला मिटून घ्यावे 

चांदण्यांचा स्पर्श तुझा अन ओल्या ओठांची थरथर, 

बंध तुटावे, बांध फुटावे , तसे मिटावे दोघांतील अंतर

मानेवरचा तीळ तुझ्या मग , मी ओठांनी चुंबून घ्यावा 

अन तुझ्या पाठीवर हलके , मदहोशीचा म लिहावा..

रात्र चढावी क्षणाक्षणाने, चंद्र क्षितिजाकडे झुकावा 

तुझ्या देहाचा चांदणचुरा, माझ्या गात्रांमधून वाहावा. 

कसे तुला सावरू अन, कसा स्वतःला घालू आवर 

त्या रात्रीच्या चांदणखुणा, अजून माझ्या सर्वांगावर 

सकाळ व्हावी मिटल्या डोळी, अन शेजेवर चाफ्याचे फूल 

शतजन्मांना पुरून उरावी , त्या रात्रीची चांदणभूल 

-अभिषेक राऊत